मित्रांनो, आज एका अशा माणसाची गोष्ट सांगतोय ज्याने मला खऱ्या अर्थाने 'बिझनेस' शिकवला. गेल्या आठवड्यात माझ्या घरचा AC खराब झाला. तीन मोठे टेक्निशियन्स येऊन गेले आणि तिघांनीही एकच सांगितलं "साहेब, कॉम्प्रेसर गेलाय, नवीनच घ्यावा लागेल." पण मग एन्ट्री झाली प्रवीणची. बारामती जवळच्या एका छोट्या गावचा हा मुलगा. शांत स्वभाव, कामात कमालीचा हातखंडा. ज्या कॉम्प्रेसरला सर्वांनी निकालात काढलं होतं, तो प्रवीणने दोन तासांत दुरुस्त करून दाखवला! चहा पिता पिता गप्पा सुरू झाल्या आणि एक थक्क करणारा प्रवास समोर आला:
✅ वडिलांचे छत्र हरवलेले असताना जिद्दीने ITI पूर्ण केलं.
✅ कोका-कोलामध्ये अप्रेंटिसशिप करून प्रत्यक्ष कामाचा अनुभव घेतला.
✅ शून्यातून सुरुवात करून आज पुणे आणि परिसरात स्वतःचं नाव कमावलं. आजची परिस्थिती:
📍 पुण्यात स्वतःचं हक्काचं घर.
📍 गावी स्वतःची शेतजमीन.
📍 वार्षिक टर्नओव्हर: १.८ कोटी रुपये!
📍 वार्षिक बचत ही कित्येक मोठ्या इंजिनिअर्सच्या पगारापेक्षाही जास्त आहे. पण या यशामागे एक मोठी खंत आहे. प्रवीण म्हणतात— "सर, काम खूप आहे पण माणसं मिळत नाहीत. आजच्या मुलांना हात मातीचे/काळे करायचे नाहीत. पदवी आहे पण कौशल्य (Skill) नाही." या गोष्टीतून आपण काय शिकलो?
१. कौशल्य कधीच म्हातारे होत नाहीत: २० वर्षांपूर्वीची डिग्री कदाचित आज कामाची नसेल, पण तुमच्या हातातील हुन्नर ही तुमची खरी संपत्ती आहे.
२. घामाचा पैसा गोड असतो: ज्या कामाला पांढरपेशा समाज 'छोटं' समजतो, त्याच कामातून आज प्रवीणने कोट्यवधींचं साम्राज्य उभं केलंय.
३. डिग्रीपेक्षा 'करून दाखवणाऱ्याला' किंमत द्या: आपण फक्त कागदावरचे मार्क बघतोय, पण प्रत्यक्ष काम कसं करायचं हे विसरतोय. जर तुमच्या ओळखीतील कोणी तरुण पुण्यात असेल, ज्याला मनापासून AC आणि इलेक्ट्रिकल काम शिकायची इच्छा असेल, तर नक्की कळवा. प्रवीण सारख्या मास्टर कडून काम शिकण्याची ही मोठी संधी आहे. पुस्तकी ज्ञानापेक्षा अनुभवाची शिदोरी मोठी असते, हेच खरं!